شاعران : بهرام نشلجی

افضل که به فضل ، افضل عالم شد
ذاتش به کمال اکمل آدم شد
در ساحت این محیط گوهر معدن                                            
طبعش چو سفینه بود و او چون یم شد
افضل که محیط معرفت بود دلش                                              
حق راز وجود خویش بنمود دلش
ننشست زمانی زعبادت جانش                                                   
در راه خدا دمی نیاسود دلش
افضل تو به فضل در جهان مشهوری                                          
در هر دو جهان سعید و هم مغفوری
بر درگه تو چه دربدر می گردد                                                     
بهرام نشلجی از فراقش دوری
دردی داریم و دیده گریانی                                                         
عشقی داریم و سینه بریانی
عشقی و چه عشق ، عشق عالمسوزی                                      
دردی و چه درد ، درد بی درمانی
این گنج سخن که نقد کامل باشد                                            
در مدحت افضل الافاضل باشد
تاریخ حساب او توان یافت ز غیب                                         
گاهی که جهات سته داخل باشد

/ 0 نظر / 19 بازدید