مولانا رموزی نشلجی و وصف حضرت علی (ع)

* * * *

چو کسب هر هنری از برای سیم و زراست*کسی که سیـم و زرش هست معدن هـنـراست
در آن هـنـر کـه نه سیم است یا زری حاصل *هـنــر مـگــوی کـه عیب است و نفع او ضرر است
سـپهــر و دولـت داریــن و عــزت کـونـــیـــن *زرش مـثـابــه شـمـس است و سیم چون قمر است
پـی صـبـاح و مـسـا روزگـــار عـــشـــرت را *شفـق زر آمـد و سـیــمــش نـــشــانــه سـحـر است
هر آن که واصف زر شد به جان حلاوت داد *زلفـظ دلکـش شـیـریــن کـه خوشتـر ازشکـر اسـت
کـسی کـه گرم سخن گشت در مرمت سیـم *بـه غـایــت خـنـکـیهـا ز یــخ فـسـرده تـر است
مــدان ز مـردم صــاحـب بـصـرتــو بی زر را *که عــیــن اســم زر اســت و مـرادف بـصـــر است
بـــه نــزد صـیــرفـــی عـشــق فکــر خرده زر *در آن دلـی کــه بــود بــوتــه ای پـر از شـرر است
ولی بــه چشـم تمـاشا ئـیان گلشن عـشق *چو غـنـچـه ای گـل نــو خـیـز مطمح نظر است
اگــر نـــه غـیــــرت دیـــن داریـم شدی مانــع *بگفتمی که یقین هر چه هست و نیست ، زراست
به فضل شهره شدن کی فضیلت است امروز *کـه افـضل است کسی کو بـه مال مشتهراست
تــو نـیـز مـال بــه دسـت آور و تـفـضـل جوی *کـه آن بــالا بــود و واجــــب از بــــلا حـــــذر است
وگـر نـمـی شـنـوی یــک ره آن طـریـق بپوی *بـبـیـن بـلـیـــه هـــر وادی از چـــه رهـــگـــذر است
بـه عـدل زر بـه کـف آور نـه از تعدی و جـور *کـه زرد رویـی هــر دو سـر است آن ، نه زر است
بـه مهــر زر چـو ستمگر شوی ، مشو ایـمن *کـه چــرخ بـــــا تـــو عــــداوت ســتــــیــــــــز است
چـه رنــگ بـهـره بـرد ظـالـم از زر مـظــلــوم *کــه درشـمـــار مــکــافـات ، ذره در شـــمــر است
بــه هــر پـسـر کـه نـظـر می کـنم در ایـن ایام *بـــه دوسـتـی زر وسـیـم ، دشمـن پـــدر است
کجاسـت آن پـدری نـیـز کـز بـرای هــمـیـــــن *نــه خــاطـــرش مـتـنـفـــر ز صـحـبــت پـــسـر است
عــزیــز کـــرده حـقـنـــد ایـن دو جـنـس لطیف *کـه هـریـکـی هـمـه را نــور چشم و تاج سـر است
مـدان ز جـنــس جـمـادات جــوهــر زر وسیـم *کــه ذات الـطــف ایــشــــان ز مـعـــــدن دگـــر است
نـدانـــم از چـه سبــب زر چـنـیـن مـکـرم شـد *کــه بـهـــر او همه کس کو به کو و در به در است
مـگــر بـه واسـطــه آن کــه هـسـت سـکه او *بـه نــام او کـه بـر اوج عــلا چــو مـاه و خـــوراست
علی شهـنـشهـه عـالـی شکوه اعلی قـدر *کـه مـعدن شرف هر دو کـون را گـهــر است
بــه بــر وبـحـــر رسـیـدسـت صـیـت مکرمتش*کــه در درج کــرامــت امـیـــر بــحـــر و بـــــر است
سریـرتـی کـه در او حـسن سیــرتـی یـابی *بـدان کـه مـنــشا ایـن حـب آن نـکـو سـیر است
بــه خـاطــری کـه کـنـد بغـض آن جناب خطور *بــود مـخــاطــره ای کـانـــدر او بــســی خـطـر است
نهـال دوستـی شاه بـارور شـجـریــسـت *کــه عــز و دولـت دنیـی و عـقـبـیـش ثـمـر است
کسی که نـیست ز روبه دلی شکار سگت *شغال ماده از او بـه، اگـر چـه شیـر نـر است
تــو راسـت رتـبـه اعـلا و خـصــم را اســفــــل *کــه جـای کـســـر بــود زیــر و فـتــح بـر زیـر است
هــر آن دلــی کــه نــدارد هـــوای خـــاک درت *خـدا گــواسـت کــه او از جــوار حـق بــه در است
نـظــرز روی تـرحــم سـوی « رموزی» کــــــن *کــه اوســت مـنـتـظـر و رحـمــت تـو مـنـتظر است

* * * *

چــون در مـقــابــل آمــــده آیـیـنـه دلـــــم *بـنـمـوده عـکـس جــمــلـه اشـیـــا مـقـابـلم
یـعـنـی مـــرا ز ســـر جـمـیـع مکـونــات *دل مـی دهــد خــبـــر ، تــو مـپـنــدار غافلم
شـرحـی اسـت آن حـقـیـقـت کـلـیـه وجود *کز فـیـض حضرت حق از آن گشته حاصلم
دل لــوح ابــجــــدی ز دبـسـتــان عقل کل *کـارشـاد داد عـشـق ، چــو می دیـــد قـابـلم
از عـقــل کــل هـویـت احـمــد بــود مـراد *کـایـــجــاد بـهـــر او شـده مـاهــیـــت دلـــــم
طـفـل ره عـلـی مـعــلاســت ســر عـشـق *کـان ذات عـالـی آمـده حــــلال مــشــکـــلـم
آن هـر دو یک درنـد ز دریـای کـن فکان *زیــن قـلـــزمــنــــد راهـنـمـا سوی سـاحـلم
تخمیر طینتم یـد قـدرت چــو کــرده اســـت *حـب عــلــــی و آل ســرشـتــه اســت با گلم
جـانــم کـمـــال یـافــتـه از فـیــض مـهر او *ورزیــده کـیـنـــه ، هــر کـــه ندانسته کاملم
دیـوانـه گـشـته ام چو ز سودای عشق او *مجنون شده است هر که نگفته است عاقلم
آب حـیـات از سـخــنــــم مــی چـکـد مدام *تـا خـــاک راه آن شـــه نـیــکــو شـمــایـلـم
اندیشه نیست یک سر مو از عـدو مـــرا *چـون لـطف عام او همه وقت است شمایلم
با نـقــش بـسـتـه مـدحت او در ضمیر من *ازلــوح سـیــنــــه ســاخــتــه هر نقش زایلم
مقـتـول راه او بـه حــیـــات ابـــــد رســــد*زانــرو در ایــن طــریـــق طـلـبـکــار قــاتـلم
منت خدای را که چو ســلـمــان و انـوری *نــه مــدح گــوی دنــدی و دلــشــاد و طغرلم
مداح خـاص حـیـدر و الــم بـه اعـــتـقــــاد *در کـســب ایــن کـمــالــم ساعی ، نه کاهلم
گـشـتــم ز یـمــن مـدحـت او مستفــید فیــض*شـد عـلــم کــایـنــات از ایــن فـیـض حاصلم
ایــن عـلـم را صــحایـــف و الـواح نیز خـواند *آن مــرشــدی کـــزو پــــــی تــعــلــیــم نـاقـلم
صــــادق نـدانــد ار عــــدو ایـن قـول از نـفـاق *بـاشــد گـمـانــش آن کــه مــن از کـذب قایلم
اشکال و ابـجـد است مـر آن عـــلم را یقــیـن *تــاویــل آن شــنـــو کـه مـن آن را مــوولـــم
اشکــال آن حــروف رقــومی است بوالعـجب *کــان را کـســی نـدیــده و نـشـنـیــده جـز دلـم
هر مساله که پرسی از آن گویــمــت جـواب *مـانـنـــد در نـــاب کـــه بـحــــر مـســایــلـــــم
زهی رخــــت فــلـک حــســن را مــه تـابــان *بــه مـهـــر مــاه رخـت چرخ گشته سر گردان
مــگــر فـتــاده بـر آن زلـف مشکـبو گــذرش *کــه شــد چـنـیـن نـفـس باد صبح مشک افشان
اســیـر درد تــــــــــوام ازپــــی دوا چـــه روم *کــه دردمـنـد تــو را نـیـــســـت حـاجـت درمان
چــه سـان بــه نکـته حسن تو پی برد عاقــل *که مانده است در این نکته عـقـل کــل حــیران
زآفـتـــــاب رخـــت پـرتـــوی فـکــن بـر مــن *کــه در هـــوای تـــو هـستم چو ذره سر گردان
نگر که طوطی طبعم چه شکر افشان اســت *بــه یـمـن مـدحـت شـاهـنـشـه زمـیـن و زمــان
جهـان لـطـــف و مـــروت امـیـــر بحـر کــرم *شـه ســریــــر ولایــــت عـــــلی عـــالـــی شان
بــه پـیـش دست و دلش دعوی سخا و کــرم *زشــور بـخـتـــی بـحـر اسـت و خـاکساری کان
زهــی مـسـالــک اخـلاق را دل تـــو دلـیــــل *زهــی مـواجـــب ارزاق را کــف تـــو ضـمـــان
تــو گـنـــج حـسـنــی و حسن تو مطلع انوار *تـــوعــیــــن نــوری و نــور دو دیـــده اعـــیـان
چه نور آن که از اوشد عزیز مصر وجــود *ذمــی کــزو اثــــری یـافـــت یـوسـف کـنـعان
چه نور آن که چو خورشید از او منور شد *ضیـــــا ز پـرتــــو او یافـــت عرصـــه دوران
دم تـــو مخــبـر انـفـــاس عــیـســـی مــریم *کــف تـــو مـظـهــر اعـجـاز مــوسی عـمــران
سوار عزم تو را خنگ چرخ غاشیه کـش *هــمای قــــدر تـــو را آشــیــان ســـدره مکـان
ز آتــش غضـبـت یـک شـراره نــار جحـیم *زباغ خلق تـــو یک گوشه روضـــه رضـــوان
کشیده سر به گریبان ز بیم عهـد تو ظــلم *ستــــــم بــه عهــــد تـو پـیـچیده پای در دامان
منم که طایر طبعم سخن سرا مرغیسـت *کـــه در هـــوای تــو پـیـوسـته می کند طیران
قرین وصف تو شد طـــایر سخنور مـــن *بدیــــن قـریـنـــه تـفـاخـــر مــراست بر اقران
بجـــز طواف درت نیســت مدعای فقــیـر *شهـــا بــه لطـــف گـــدا را بـــه مدعـا برسان

/ 0 نظر / 21 بازدید